Adwent 2020

  • Drukuj zawartość bieżącej strony
  • Zapisz tekst bieżącej strony do PDF
9 grudnia 2020

Adwent rozpoczyna nowy Rok Liturgiczny. To okres obejmujący cztery niedziele, który przygotowuje nas na przyjście Jezusa. Należy tutaj rozróżnić potrójne przyjście Chrystusa. Po raz pierwszy przyszedł na świat w świętą noc betlejemską.  Po raz drugi przychodzi do wierzącego w Komunii Świętej i w innych sakramentach. Dokonuje się to przez posługę Kościoła. Po raz trzeci przybędzie w chwale aniołów  i świętych, i zasiądzie na tronie aby sądzić żywych i umarłych...

Historia obchodzenia Adwentu kształtowała się przez wieki. Jego najstarsze ślady spotykamy już w IV w. w Galii i Hiszpanii. Miał on przygotować wiernych do Objawienia Pańskiego. Od V w. Adwent stanowił przygotowanie do Świąt Bożego Narodzenia, rozpoczynał się dniem św. Marcina (11 listopada) i nosił nazwę Quadragesima sancti Martini. Miał charakter pokutny. Do Rzymu Adwent dotarł w VI w. i trwał dwa tygodnie. Od pontyfikatu Grzegorza Wielkiego (VII w.) Adwent obejmuje cztery niedziele, a jako okres pokuty został wprowadzony w całym Kościele w XIII w. Rozwój rozumienia Adwentu w Kościele pokazuje wyraźnie konkretną działalność Ducha Świętego, który kieruje losami ludzi prowadząc ich spokojnie ku pełnej prawdzie.

Reforma liturgiczna dokonana po Soborze Watykańskim II podkreśliła radosny charakter adwentowego oczekiwania.  Pamiętać jednak należy, że owa radość,  to raczej szczęście pełne nadziei.

Adwent przeżywany w kościele parafialnym do dziś  urzeka ludzi swoją symboliką i  zwyczajami .         Na pierwszy plan wysuwa się wieniec adwentowy. Wywodzi się on z Niemiec. Cztery świece symbolizują kolejne niedziele Adwentu i skupiać powinny nasze spojrzenie na czterech wartościach, z jakimi wiązać powinien nas Adwent: nawrócenie, wiara, radość, nadzieja. 

Kolejnym pięknym zwyczajem adwentowym są lampiony. Dawniej przygotowywano je własnoręcznie, obecnie kupuje się je w sklepie. Taki lampion, niesiony na roraty, jest idealną ilustracją przypowieści o pannach mądrych, które z zapalonymi lampami oczekiwały przybycia Oblubieńca.

Popularne są też kalendarze adwentowe. Codziennie dzieci otwierają specjalne okienka i tam znajdują czekoladki, które mają osłodzić im oczekiwanie na Boże Narodzenie. Kalendarz adwentowy uczy umiaru i powściągliwości. Tradycją adwentową są także Msze Św. Roratnie.

            Nazwa roraty wzięła się od Izajaszowego wołania: „Rorate caeli desuper et nubes pluant justum” co tłumaczymy jako: „Spuśćcie rosę niebiosa i obłoki niech wyleją sprawiedliwego.” Widzimy zatem, że jest to pełna nadziei prośba do Boga, aby zesłał wodę na ziemię naszej duszy i ją ożywił. Jak bowiem kwiat potrzebuje żywej wody, aby żyć, tak samo dla człowieka  jedyną jego nadzieją na życie wieczne jest łaska przychodzącego i oczekiwanego przez pokolenia Zbawiciela i Zwycięzcy śmierci.

Roraty są obchodzone w Polsce od XIII wieku. Wprowadził je w Krakowie Bolesław Wstydliwy za namową swej małżonki św. Kingi. Mają bardzo uroczystą oprawę i stanowią przeżycie, także dla tych z wiernych, którzy rzadko uczestniczą w codziennych Mszach Św.

  Pamiętajmy, że jaki Adwent takie święta. Jeśli będziemy odpowiedni przygotowani, to Boże Narodzenie stanie się w naszej rodzinie przeżyciem, z którego łask będziemy czerpać w chwilach trudności, konfliktów i problemów.

Trwajcie więc cierpliwie, bracia, aż do przyjścia Pana. Oto rolnik czeka wytrwale na cenny plon ziemi, dopóki nie spadnie deszcz wczesny i późny. Tak i wy bądźcie cierpliwi i umacniajcie serca wasze, bo przyjście Pana jest już bliskie. Oto sędzia stoi przed drzwiami.” / Jk 5, 7-8. 9b/.

 

Galeria

  • Powiększ zdjęcie
  • Powiększ zdjęcie